कितना दुश्वार था दुनिया ये हुनर आना भी

कितना दुश्वार था दुनिया ये हुनर आना भी
तुझ से ही फ़ासला रखना तुझे अपनाना भी

कैसी आदाब-ए-नुमाइश ने लगाईं शर्तें
फूल होना ही नहीं फूल नज़र आना भी

दिल की बिगड़ी हुई आदत से ये उम्मीद न थी
भूल जाएगा ये इक दिन तिरा याद आना भी

जाने कब शहर के रिश्तों का बदल जाए मिज़ाज
इतना आसाँ तो नहीं लौट के घर आना भी

ऐसे रिश्ते का भरम रखना कोई खेल नहीं
तेरा होना भी नहीं और तिरा कहलाना भी

ख़ुद को पहचान के देखे तो ज़रा ये दरिया
भूल जाएगा समुंदर की तरफ़ जाना भी

जानने वालों की इस भीड़ से क्या होगा ‘वसीम’
इस में ये देखिए कोई मुझे पहचाना भी

–  

Advertisements

તમે તર્કને ખૂબ તાણી શકો છો

તમે તર્કને ખૂબ તાણી શકો છો,
છતાં ક્યાં રહસ્યોને જાણી શકો છો ?

તમે દર્પણેથી જરા બહાર નીકળી,
કદી અન્યનું કંઈ વખાણી શકો છો ?

તમે રોજ ઊઠી કશે ન જવાને,
ખરા છો ! કે ઘોડો પલાણી શકો છો !

તમે ધ્યાન રાખો છો વહેતી પળોનું,
પળેપળને વહેતી શું માણી શકો છો ?

તમે સૌ પ્રથમ તો કરો ખુદને સાબિત,
પછી જે ગમે તે પ્રમાણી શકો છો.

– 

अक्स को मेरे कुछ अच्छा भी नहीं कर सकता

अक्स को मेरे कुछ अच्छा भी नहीं कर सकता,
आईना होके तू इतना भी नहीं कर सकता !

सर पे वो बोझ है जीने का कि मर जाना तो दूर,
मैं तो मरने का इरादा भी नहीं कर सकता l

जिस भंवर ने दी बुरे वक़्त की तालीम मुझे,
उस भंवर से मैं किनारा भी नहीं कर सकता l

कर न बैठूँ कहीं कुछ शिद्दत-ए-तन्हाई में,
खुद को अब और मैं तन्हा भी नहीं कर सकता l

जैसा होने के लिए मरती है दुनिया, मैं तो,
वैसा होने की तमन्ना भी नहीं कर सकता l

सामने अबके मिरे दोस्त नहीं, दुश्मन हैं,
दुश्मनो से तो मैं धोका भी नहीं कर सकता l

क्या सितम है कि मर्जी से कभी अपने में,
खुद को कम और ज़्यादा भी नहीं कर सकता l

राजेश रेड्डी

બોલી રહ્યો છું હું પણ મારી જુબાન ક્યાં છે?

બોલી રહ્યો છું હું પણ મારી જુબાન ક્યાં છે?
મારાં જ શબ્દમાં પણ મારી પિછાન ક્યાં છે?

કોલાહલો ઊગ્યા છે, ચિત્કાર પાંગર્યા છે,
આ રોમરોમે પહેલાં જેવી અઝાન ક્યાં છે?

ટીંગાડવા મથું છું ભૂતકાળને હું ભીંતે,
ભીંતો કહે છે તારો કોઇ વર્તમાન ક્યાં છે?

ઝૂલતા મિનારા તારી યાદોના રહી ગયા છે,
બાકી નગરમાં એકે સાજું મકાન ક્યાં છે?

આવી સ્વતંત્રતાથી પિંજરની કેદ સારી,
ફફડાટ પાંખમાં છે કિન્તુ ઉડાન ક્યાં છે?

તીરછી નજરથી તાકીને મર્મ વીંધનારા-
એ તીર ક્યાં છે? તત્પર કમાન ક્યાં છે?

– 

‘ખુદા મદદ કરે છે’ એવું ક્યાંક વાંચીને

‘ખુદા મદદ કરે છે’ એવું ક્યાંક વાંચીને;
નિરાંતે બેસી ગયો છું પલાઠી વાળીને.

થઈ છે ભૂલ એ સ્વીકારીને ય શું મળશે;
જીવન ગઝલ નથી કે વાંચુ હું સુધારીને.

પ્રયત્નો ઊંઘવાના થાય છે વિફળ તો પણ;
પથારી પાથરી ઈશ્વરનું નામ જાપીને.

વિફળ દુઆએ ન રાખ્યો વિકલ્પ બીજો કંઇ;
મેં નાવ છેવટે સોંપી દીધી ખલાસીને.

ભરમ તૂટી ગયો દિલમાં છે મારા પણ ઈશ્વર;
મળ્યું મને શું અરીસાને સામે લાવીને.

દિવસ બદલવાની ઉમ્મીદમાં એ પૂછું છું;
કહો, ક્યાં ફોડું હવે નારિયળ પછાડીને.

સળગતો રાખ્યો ઘરનો દીવો પણ;
હવે પીડે છે મારા હાથ દાઝી દાઝીને.

– 

अपना ग़म लेके कहीं और न जाया जाये

अपना ग़म लेके कहीं और न जाया जाये
घर में बिखरी हुई चीज़ों को सजाया जाये

जिन चिराग़ों को हवाओं का कोई ख़ौफ़ नहीं
उन चिराग़ों को हवाओं से बचाया जाये

बाग में जाने के आदाब हुआ करते हैं
किसी तितली को न फूलों से उड़ाया जाये

ख़ुदकुशी करने की हिम्मत नहीं होती सब में
और कुछ दिन यूँ ही औरों को सताया जाये

घर से मस्जिद है बहुत दूर चलो यूँ कर लें
किसी रोते हुए बच्चे को हँसाया जाये

–  

પ્રીતની એકપક્ષી રમત થઇ ગઇ

પ્રીતની એકપક્ષી રમત થઇ ગઇ,
કેવી નાદાની સંજોગવત થઇ ગઇ.

હાર કે જીત જેવું કશું ના રહ્યું,
જિંદગી એક અમસ્તી શરત થઇ ગઇ.

નામ આવ્યું તમારું કે કિસ્સો ખતમ,
લાગણીઓ બધી એકમત થઇ ગઇ.

મારા દિલ પર વધુ ભાર એનો રહ્યો,
એમની જો કદી ‘હા’ તરત થઇ ગઇ.

જિંદગીએ હસીને કહ્યું મોત ને,
આપણી વચ્ચે કેવી રમત થઇ ગઇ.

સ્વપ્ન નો’તું – છતાં જઇને ભેટી પડ્યા,
’થી ભૂલ કેવી સખત થઇ ગઇ

–