Two Liners પૃષ્ઠ – 01

હતો જો પ્રથમ પ્રેમ સાચો તો બીજીવાર કેમ થયો,
અને જો હોય બીજો પ્રેમ સાચો તો પેહલો યાદ કેમ રહ્યો ?


ज़िंदगी मे ये हुनर भी आज़माना चाहिए ,
जंग जब अपनों से हो तो हार जाना चाहिए।


ન પૂછ કેમ સુગંધિત આ હૃદયની માટી છે,
ભીની ભીની ઘણી ઈચ્છાઓને મેં ત્યાં દાટી છે!


किस मुँह से इल्ज़ाम लगाएं बारिश की बौछारों पर,
हमने ख़ुद तस्वीर बनाई थी मिट्टी की दीवारों पर !!


આંખોનો કેટલોક બીજો ખ્યાલ રાખીએ ?
બહુ બહુ તો બેય હાથમાં રૂમાલ રાખીએ.


उसूलों पर जहाँ आँच आए टकराना ज़रूरी है
जो ज़िंदा हो तो फिर ज़िंदा नज़र आना ज़रूरी है


તારા સ્મરણને મારામાંથી બાદ કરી જોઉં,
કોશિશ હું આપઘાતની એકાદ કરી જોઉં.


अपनी मंजिल पे पहुंचना भी, खड़े रहना भी।
कितना मुश्किल है बड़े होके बड़े रहना भी।।


કોઈને ગુમાવવાની વ્યથા આ હૈયું જ જાણે છે,
લોકો તો કેમ છો કહીને બસ મજા માણે છે.


जहाँ पर जिक्र तुम्हारा है वो पन्ना मोड़ रखा है
मैंने अपने हालातों को समय पर छोड़ रखा है..


મારે સંબંધોની એ ગૂંચ તોડવી છે..
તું કે તો નવેસરથી ઢીલ છોડવી છે..


गीली लकड़ी सा इश्क तुमने सुलगाया है,
न पूरा जल पाया कभी न ही बुझ पाया है।


જે થાકી ગઈ છે, તું એને વધુ થકાવ નહીં,
નવા તમાશા જૂની આંખને બતાવ નહીં.


एक रास्ता यह भी है, मंजिलों को पाने का,
कि सीख लूँ मैं भी हुनर, हाँ में हाँ ‘ मिलाने का


મેં સરવાળા કર્યા સહુના અને ખુદને ગણ્યો નહીં
અને જગત આખું એમ સમજે કે હું બરાબર ભણ્યો નહીં.


भुला पाना बहुत मुश्किल है सब कुछ याद रहता है
मोहब्बत करने वाला इस लिए बरबाद रहता है


કોઈ મન થી કરે, એવા વહાલ ને શોધુ છું…
કોઈ હકથી પુછે , એવા સવાલ ને શોધુ છું..


बे-नाम सा ये दर्द ठहर क्यूँ नहीं जाता
जो बीत गया है वो गुज़र क्यूँ नहीं जाता


જે કંઈ છે તે આ બધું લાગણીઓ નું રમખાણ છે.
ક્યાંક છે એ અખૂટું ને ક્યાંક એની તાણ છે…!


जो मौत से ना डरता था बच्चों से डर गया
एक रात खाली हाथ जब मजदूर घर गया