કાચબા સમ ચાલવાની વાત છે

કાચબા સમ ચાલવાની વાત છે
લક્ષ્ય ઉપર પહોંચવાની વાત છે.

ધમપછાડા કૈંક કીધાં આપણે,
ખેવના ખંખેરવાની વાત છે.

આગને પણ આશકા હું તો કરું,
સહેજ શગ સંકોરવાની વાત છે.

ડૂસકાં, ડૂમાં અને લઇ વેદના,
પ્રેમને પડકારવાની વાત છે.

આમ તો ચમકી રહ્યાં લાખો રતન,
જાતને શણગારવાની વાત છે.

પૃષ્ઠ પલટાવી અમે જોઈ લીધું,
વારતા વિસ્તારવાની વાત છે.

થાય જો ખોટાં સવાલો ભીતરે,
ઉત્તરો આ પી જવાની વાત છે.

– 

Advertisements

અંધારુ પીગળીને જીવતરમાં જો ઝમે છે

અંધારુ પીગળીને જીવતરમાં જો ઝમે છે,
તડકોય ધોળા દિવસે છુપાછુપી રમે છે.

આ ચંદ્ર પૂર્ણિમાનો સંતાઈ ક્યાં ગયો છે?
જાણે અમાસ માફક તારાઓ ટમટમે છે.

ડસતી રહે દ્વિધાઓ અવઢવના ન્હોર તીણા,
એકલતા કોરી ખાતી ક્યાં કોઈને ગમે છે..!!

જીવનની આ સફરમાં બસ એટલું છે નક્કી,
સૌને જ એ ગમે છે જે પ્રેમથી નમે છે.

ચારે દિશા ઉઘાડી, વાતો પવન અવિરત.
ત્યાં ઉગે છે, અવસાદ આથમે છે.

– 

આ સમયના તરંગને પકડી

આ સમયના તરંગને પકડી,
રાખ સાતેય રંગને પકડી.

ઊડવું તો સ્વભાવ છે એનો,
રાખજે મન-પતંગને પકડી.

લક્ષ્યને સાધવું થશે સ્હેલું,
રાખજે બસ ઉમંગને પકડી.

એમ ટુકડે બધું વિખેરાશે,
રાખજે તું સળંગને પકડી.

કે વિતી જાય જિન્દગી સ્હેજે
રાખ એવા પ્રસંગને પકડી.

– 

હવે તો બસ થયું બુદ્ધિ ! હું પાગલ થાઉં તો સારું !

હવે તો બસ થયું બુદ્ધિ ! હું પાગલ થાઉં તો સારું !
છલકવાનો સમય આવ્યો, છલોછલ થાઉં તો સારું !

જીવનનો ગરજતો સાગર ઘણો ગંભીર લાગે છે,
હવે હું ચાંદનીની જેમ ચંચલ થાઉં તો સારું !

જુઓ કિરણો વિખેરાયાં, ને ગુંજનગીત રેલાયાં,
હૃદય ઈચ્છી રહ્યું છે આજ : શતદલ થાઉં તો સારું !

મને આ તારી અધબીડેલ આંખોમાં સમાવી લે,
મને તો છે ઘણી ઈચ્છા કે કાજલ થાઉં તો સારું

ભલે હું શ્યામ લાગું, પણ મિલન આવું મળે કોને ?
તમન્ના છે કે તારા ગાલનો તલ થાઉં તો સારું !

યુગો અગણિત ભલે વીતે, મને એની નથી પરવા,
હું પ્રેમી કાજ એક જ પ્રેમની પલ થાઉં તો સારું !

મને એવા રૂપાળા ઘાવ દુનિયાએ કર્યા અર્પણ–
કે ખુદ દુનિયાને થઈ આવ્યું : ઘાયલ થાઉં તો સારું !

જીવનમાં આમ તો ક્યાંથી મળે લયબદ્ધ ચંચળતા
હું તારા ખૂબસૂરત પગની પાયલ થાઉં તો સારું !

તને તો આવડે છે ઠંડી ઠંડી આગ થઈ જાતાં,
મને છે મૂંઝવણ કે આંખનું જલ થાઉં તો સારું !

– 

જે મને ગમતો નથી એવો જીવન આરામ છે

જે મને ગમતો નથી એવો જીવન આરામ છે,
આવ ઓ મૃત્યુ, મને તારું જરૂરી કામ છે.

ઓ શિખામણ આપનારા, બસ હવે જા, માફ કર,
કે મને એની ખબર છે મારો શું અંજામ છે.

હું તને ઈશ્વર કહું, અલ્લાહ કહું કે શું કહું?
કઈ ખબર પડતી નથી, શું સાચું તારું નામ છે?

મારી બેભાની ફક્ત મારા પ્રણય પુરતી નથી,
કે અહી મારી તો આખી જિંદગી બેફામ છે !

લાગણી જ્યાં જોઈ ત્યાં ફોકટમાં વેચાઈ ગયા,
કોઈ ના જાણી શક્યું કે શું અમારા દામ છે ?

એમની ઝુલ્ફોની યાદી એટલી થઇ ગઈ ,
કે સવારે પણ મને લાગે છે: જાણે શામ છે.

– 

નથી મળતો નિરાંતે, આવ આજે !

નથી મળતો નિરાંતે, આવ આજે !
કરે કોશિશ અવાશે, આવ આજે !

વિખેરાઈ ગયાં’તા આપણે જ્યાં
ગલીના એજ નાકે, આવ આજે.

હજી પણ ચાંદ ઉગે છે ઝરુખે
સખી દર્શનની પ્યાસે, આવ આજે.

ફરે છે દિલ મહીં કૈં ભાર લૈને
અહીં હળવું થવાશે, આવ આજે!

અધુરી એક કહાણી પુરી કરવા
હું આવું ? કે તું જાતે, આવ આજે !

અરે આ ધડકનોને શું થયું છે?
કે મારા દિલના ઝાંપે, આવ આજે !

ન મળવાના બહાના પુરા થૈ ગ્યા
અમસ્તા કો’ બહાને, આવ આજે !

– 

વરસોના વરસો દોડે છે ડામચિયા પર

વરસોના વરસો દોડે છે ડામચિયા પર,
વીતી ગયેલી પળ બોલે છે ડામચિયા પર.

રાતે આંખોના ફળિયામાં લ્યો આળોટી,
શમણા ભેગા થઈ પોઢે છે ડામચિયા પર.

કાળ! સમયની ગોદડીઓને ઢાંકી રાખી,
જાણે બચપણને શોધે છે ડામચિયા પર.

સાફસફાઈ ક્યાં પૂરી થઈ આખા ઘરની?
એક હજી જાળું ડોલે છે ડામચિયા પર.

પોતપોતાની રીતે શૈયા થાય ભલેને,
સાથે કેવા સહુ શોભે છે ડામચિયા પર !

આ ઓશિકા ને ચાદર ત્યાં નવરા બેઠાં,
સંબંધોના પડ ખોલે છે ડામચિયા પર.

ઉજાગરાના ટોળેટોળાં જાગી જાગી,
પરંપરાઓને જોડે છે ડામચિયા પર.

– 

એ સીધું ને સપાટ બોલે છે

એ સીધું ને સપાટ બોલે છે;
જિંદગી સડસડાટ બોલે છે.

“પાછું મારે તો ઝાડ થાવું છે”;
ઘર મહીંનું કબાટ બોલે છે.

સુખ વિશે ના કહી શકે એ ગરીબ;
દુઃખ વિશે કડકડાટ બોલે છે !!

જે પડી રહે છે, કામ આવે ના;
ઘરની જુની એ ખાટ બોલે છે !!

બોલે છે પૈસો જો તવંગરનો;
શ્રમજીવીનું લલાટ બોલે છે!!

– રવિ દવે ‘પ્રત્યક્ષ’

शोला था जल-बुझा हूँ हवायें मुझे न दो

शोला था जल-बुझा हूँ हवायें मुझे न दो
मैं कब का जा चूका हूँ सदायें मुझे न दो

जो ज़हर पी चूका हूँ तुम्हीं ने मुझे दिया
अब तुम तो ज़िन्दगी की दुआयें मुझे न दो

ऐसा कभी न हो के पलटकर न आ सकूं
हर बार दूर जा के सदायें मुझे न दो

कब मुझ को एतराफ़-ए-मुहब्बत न था
कब मैंने ये कहा था सज़ायें मुझे न दो

–  

સાથ હોવાના બનાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા

સાથ હોવાના બનાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા,
આપણી વચ્ચે અભાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા.

એકલા પસવારવાની પીઠ ને સાથે પીડા,
જાત સાથેના લગાવો, એકદમ ઉમટી પડ્યા.

સાવ ખુલ્લું રાખવાનું મન અને ખુલ્લું વલણ,
એમ કહેતામાં તણાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા.

યાદ તો ટોળે વળીને લાગમાં બેઠી હતી,
આંખ બાજુના વહાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા.

શોધતા રહીને વિસામો મેં સફર પૂરી કરી,
ને છુપાયેલા પડાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા.

શબ્દને પકડીને રાખ્યા જીભ પર મેં જેમતેમ,
પણ બિચારા હાવભાવો એકદમ ઉમટી પડ્યા.

– ગુંજન ગાંધી