કહે છે શ્વાસ જેને એ હવાથી હાથ ધોવા છે

કહે છે શ્વાસ જેને એ હવાથી હાથ ધોવા છે,
તરસને ત્યાગવી છે, ઝાંઝવાથી હાથ ધોવા છે.

મને મારા તબીબે છેતર્યો છે જિંદગી આખી,
નથી માફક જે આવી એ દવાથી હાથ ધોવા છે.

બધા મંગળ-અમંગળ કોઇ લઇ ચાલ્યું ગયું છે તો,
હવે આ લાભ-શુભ ને શ્રી-સવાથી હાથ ધોવા છે.

હતા ઝળઝળિયા જૂના ત્યાં નવા નક્કોર આંસુ છે,
જૂનાથી ધોઇ છે આંખો , નવાથી હાથ ધોવા છે.

બધી રીતે જુઓ ગજ આપણો ટૂંકો પડ્યો ,
હવે આ માપવા ને પામવાથી હાથ ધોવા છે.

– 

Advertisements

अब मैं राशन की कतारों में नज़र आता हूँ

अब मैं राशन की कतारों में नज़र आता हूँ,
अपने खेतों से बिछड़ने की सजा पाता हूँ।

इतनी महंगाई की बाज़ार से कुछ लाता हूँ,
अपने बच्चों में उसे बाँट के शर्माता हूँ।

अपनी नींदों का लहूं पोंछने की कोशिश में,
जागते-जागते थक जाता हूं, सो जाता हूं।

कोई चादर समझ के खींच न ले फिर से “खलील”,
मैं कफ़न ओढ़ के फूटपाथ पे सो जाता हूँ।

खलील धनतेजवी

ચસોચસ ભીંસતા આકાશમાંથી બ્હાર આવી જા

ચસોચસ ભીંસતા આકાશમાંથી બ્હાર આવી જા,
મનાવી મન આ કારાવાસમાંથી બ્હાર આવી જા.

હવે તો તું જ તારી પીડનો અધ્યાય પૂરો કર,
અને બટકી ગયેલી ફાંસમાથી બ્હાર આવી જા.

પછી તો રાખમાંથી પણ ફરી બેઠી થઈ શકશે,
પ્રથમ જીવતેજીવત તું લાશમાંથી બ્હાર આવી જા.

ઋતુમાં આવશે તું યે,મજાની ફૂટશે કૂંપળ,
હથેળીના આ ઉજ્જડ ચાસમાંથી બ્હાર આવી જા.

નહીંતર ચામડીની જેમ એ વળગી જશે વલ્કલ,
ઉતાવળ કર અને વનવાસમાંથી બ્હાર આવી જા.

નવા દેશે, નવા વેશે, નવી કંઇ વારતા લખજે,
પુરાતન હાડ-લોહી-માંસમાંથી બ્હાર આવી જા.

સતત જળમાં રહીને ભલભલી ચીજો સડી જાતી,
ગમે તે કર એ ભીના પાશમાંથી બ્હાર આવી જા.

– 

જીવનમાં જ્યારે ચૌદિશે છલકાય છે ખુશી

જીવનમાં જ્યારે ચૌદિશે છલકાય છે ખુશી,
આંસુ બનીને આંખમાં મલકાય છે ખુશી.

તું આવ કે ન આવ, કહી દે કે આવશે,
જો! કેવી આ તરફ પછી વળ ખાય છે ખુશી.

વિશ્વાસ એકમાત્ર છે આધાર આપણો,
તૂટી ગયો એ જ્યારથી, સંતાય છે ખુશી.

ગાંડી ! રડી નથી પડ્યો, તું વાત મારી માન,
જોઈ તને યુગો પછી ઊભરાય છે ખુશી.

સરનામું જ્યારથી તું આ દિલનું ત્યજી ગઈ,
આવીને પાછી ઘરથી વળી જાય છે ખુશી.

– 

લીલુંછમ સાવ કૂણું પાંદડું તોડ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે

લીલુંછમ સાવ કૂણું પાંદડું તોડ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે
ને ગમતું એક પંખી બાનમાં રાખ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે

ઘણાયે વ્હાલથી જ્યાં વૃક્ષને વાવ્યાં હતાં, પાણીય સીંચ્યું, એ જ ઉપવનમાં પછી
બહુ ઠંડા દિલે દિવાસળી ચાંપ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે

મને પૂછી રહ્યા છે પર્ણ, ફૂલો, ડાળખી આ સ્તબ્ધતાનો અર્થ ને હું ચૂપ છું
કુહાડીનું ઘરે મ્હેમાન થઈ આવ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે

બધાં વૃક્ષો કનેથી બંધ આંખે નીકળ્યો છું, કોઈથી મેં આંખ મિલાવી નથી,
આ મારી આંખમાં એક ઝાડવું ઉગ્યાની આખી વાત મેં સૌ ઝાડથી છુપાવી છે

– 

તારી ને મારી જ ચર્ચા આપણી વચ્ચે હતી

તારી ને મારી જ ચર્ચા આપણી વચ્ચે હતી,
તોય એમાં આખી દુનિયા આપણી વચ્ચે હતી.

આપણે એકાંતમાં ક્યારેય ભેગાં ક્યાં થયાં ?
તો ય જોને કેવી અફવા આપણી વચ્ચે હતી.

આપણે એક સાથે શ્વાસોચ્છ્વાસ જીવ્યાં તે છતાં,
એકબીજાની પ્રતીક્ષા આપણી વચ્ચે હતી.

કોઈ બીજાને કશું ક્યાં બોલવા જેવું હતું,
આપણી પોતાની સત્તા આપણી વચ્ચે હતી.

આપણે તો પ્રેમના અરમાન પૂરવાના હતા,
ક્યાં અજૂગતી કોઈ ઈચ્છા આપણી વચ્ચે હતી ?

આપણે તો સાવ ઝાકળમાં પલળવાનું હતું,
ક્યાં સમન્દરની તમન્ના આપણી વચ્ચે હતી ?

યાદ કર એ પુણ્યશાળી પાપની એકેક ક્ષણ,
કેવી લીલીછમ અવસ્થા આપણી વચ્ચે હતી ?

એક ક્ષણ આપી ગઈ વનવાસ સદીઓનો ,
એક ક્ષણ માટે જ મંથરા આપણી વચ્ચે હતી.

– 

આમ તો હરદમ હજૂરી હોય છે

આમ તો હરદમ હજૂરી હોય છે,
આપણા મનમાં જ દૂરી હોય છે.

મૌનની સરહદ વટાવી જાવ તો,
શબ્દ સઘળા બિનજરૂરી હોય છે.

ને પછી ઊગે છે સૂરજ આંગણે,
પહેલાં તારી યાદ સ્ફુરી હોય છે.

ધોમધખતા રણ વિશે ચિંતા ન કર,
રણની વચ્ચે પણ ખજૂરી હોય છે.

દૂર બેઠા યાદ આવે છે સતત,
પાન પણ કેવાં કપૂરી હોય છે.

એક પણ ઈચ્છા પૂરી ના થૈ શકી,
હર ગઝલ ‘’ અધૂરી હોય છે.

–  

अपनी राह पर चलने की जिद कर ली

अपनी राह पर चलने की जिद कर ली।
हर मोसम में खिलने की जिद कर ली।

रंगीन चहेरों की इस भीड में हमने;
अपनी पहचान रखने की जिद कर ली।

हमने तो बात अपने दिल की कह दी;
कुछ उनसे भी सुनने की जिद कर ली।

सूरज के ढलने पर रोते नहीं हम;
चाँद-तारों से मिलने की जिद कर ली।

कहते हैं हर दिल में बसते हैं राम;
हमने इन्सान बनने की जिद कर ली।

गझल-संपुट के हम तो विक्रेता हैं;
कुछ हमने भी लिखने की जिद कर ली।

– प्रवीण शाह

કાચબા સમ ચાલવાની વાત છે

કાચબા સમ ચાલવાની વાત છે
લક્ષ્ય ઉપર પહોંચવાની વાત છે.

ધમપછાડા કૈંક કીધાં આપણે,
ખેવના ખંખેરવાની વાત છે.

આગને પણ આશકા હું તો કરું,
સહેજ શગ સંકોરવાની વાત છે.

ડૂસકાં, ડૂમાં અને લઇ વેદના,
પ્રેમને પડકારવાની વાત છે.

આમ તો ચમકી રહ્યાં લાખો રતન,
જાતને શણગારવાની વાત છે.

પૃષ્ઠ પલટાવી અમે જોઈ લીધું,
વારતા વિસ્તારવાની વાત છે.

થાય જો ખોટાં સવાલો ભીતરે,
ઉત્તરો આ પી જવાની વાત છે.

– 

અંધારુ પીગળીને જીવતરમાં જો ઝમે છે

અંધારુ પીગળીને જીવતરમાં જો ઝમે છે,
તડકોય ધોળા દિવસે છુપાછુપી રમે છે.

આ ચંદ્ર પૂર્ણિમાનો સંતાઈ ક્યાં ગયો છે?
જાણે અમાસ માફક તારાઓ ટમટમે છે.

ડસતી રહે દ્વિધાઓ અવઢવના ન્હોર તીણા,
એકલતા કોરી ખાતી ક્યાં કોઈને ગમે છે..!!

જીવનની આ સફરમાં બસ એટલું છે નક્કી,
સૌને જ એ ગમે છે જે પ્રેમથી નમે છે.

ચારે દિશા ઉઘાડી, વાતો પવન અવિરત.
ત્યાં ઉગે છે, અવસાદ આથમે છે.

–